Bağımlılık

Çalışmalarımın ilerlediği sıralarda Korkular ve Aynalar çalışmalarından sonra bağımlılıkları keşfetmiştim.

“Neden hasta oldum?” diye sorunca bağımlılıklarım olduğunu buldum. Bende bağımlılık yok zannediyordum. İçki hiç yok. Sigarayı otuz üç yaşında bırakmıştım. Diğer alışkanlıklarım hiç olmadı.

Çok özgür bir insandım. İstediğim her yere gidebiliyordum. İstediğim her şeyi yapabiliyordum. Ben böyle yaşadığımı zannederken vücudumun her yerinden çengelli lastiklerle her yere bağlı olduğumu fark etmiştim. Sadece lastiklerin esnekliği kadar hareket edebiliyordum.

Yani annem hastalandığında ona yetişebileceğim yere kadar gidebiliyordum. Gezmek istediğim zaman eşimin kızmayacağı ve evin huzurunun bozulmayacağı yere kadar gidebiliyordum. Çocuğumdan ancak göz ucuyla onu görebileceğim son yere kadar uzaklaşabiliyordum. İşte benim kendimi özgür zannettiğim ve özgürlüğümle övündüğüm ben buydum.

Böylece çalışmalarıma yeni bir yön ilave olmuştu.
Kendi bağımlılıklarımı keşfediyordum ve her bağımlılığın altında da ona sebep olan inançlarımı ve korkularımı buluyordum.

İçki, sigara, yemek gibi bağımlılıkların asıl bağımlılıklarımızı elde edemediğimiz zaman elde edememişliğimize tahammül edebilmek için kullandığımız yüzeysel bağımlılık araçları olduğunu anlamıştım.

Bunlar bende yoktu ama zaten beni yaşatmayacak, en önemlisi hasta edecek, yeteri kadar bağımlılığım vardı. Nihayet onları fark edebilmiştim.

Erkek, “Kadınsız olamam,” kadın da, “Erkeksiz olamam,” zannettirilerek dünyadaki en büyük bağımlılık yaratılmıştı. Bu oynanan oyunun zaten en önemli taşlarından biri, hatta başlangıcı olmuştu.

Etrafta milyonlarca insan var. Fakat bir genç kız, “İlişki arıyorum,” diye sokaklarda dolaşıp muhakkak biri ile olmaya çalışıyor. Kim olursa olsun da olsun diye düşünebiliyor. Etrafımızda bu kadar çok insan olmasına rağmen, “Ben yalnızım,” diye inanıyoruz.

Bu bağımlılığı anladığımda çok şaşırdım. O güne kadar yapabildiğim her şeyi yanımda bir erkek var da onun için yapabildim zannetmişim. Ne büyük bir kandırmacanın içinde olduğumuzu anladım.

Kendim için gerekli her şeyi zaten bugüne kadar hep kendim yapmışım. Zihnimize oynanan en büyük oyun bu. Her başımıza bir şey geldiğinde zihnimize, “Yanında erkek olsaydı ya da kocan olsaydı bunlar olmazdı,” inancı yazılıyor. Biz de inanıyoruz ve ona göre hareket ederek bu inancı güçlendiriyoruz.

Bunu fark ettiğimde oyunun en büyük kilidini kendimde kırdım.

Büyük oyun bu bağımlılığın üzerine çeşitleri konularak devam ettiriliyor ve genişletiliyor.

Bir şarkıcı, bir manken, bir sunucu işinin zirvesindeyken hiç arkasına bile bakmadan, yani o yere ne kadar mücadele ile geldiğini unutarak karşısına çıkan bir erkekle evleniyor. Birkaç yıl sonra en dipte olarak ortaya çıkıyor.

Bu durumun uyuşturucunun yaptığından bir farkı var mı? Bağımlılık olmasa bu kadar aşağı düşüş olur mu? Doğal olsa karşılaştığı ve sonra ayrıldığı yer aynı düzlemde olurdu. (Nil Avunduk! Bir sorum daha var? kitabımda anlatılmaktadır.)

Bir gün, seminer çıkışında merdivenlerden bir geç kız iniyordu, düşünceli düşünceli.

“Ne oldu?” dedim.
“Bu akşam nerede kalacağım, diye düşünüyordum,” dedi.
“Neden evinde kalmıyorsun, ne oldu?” dedim.

“Seminer bağımlılık semineriydi ya, seminerde anneme bağımlılığımı fark ettim. Şimdi ondan acele ayrılmam gerekiyor. Ayrı ev arıyorum,” dedi.

Ne büyük yanlış anlama! Evi ayırınca bağımlılık bitecek mi! Bağımlılık onun zihninde!

“Annem olmadan karar veremem,”
“Annem bilir, ben bilmem,”
gibi inançları varken ev ayrılır mı?

Bu kişi elli yaşına da gelse, evli de olsa annesine sormadan hiçbir karar veremez. Hatta evli olsa evde üç kişi yaşar olurlar. Bağımlılık budur. Seminerde bulduğu bu.

Bağımlılığını ince ince çalışıp, benim yaptığım gibi kendine emek vererek çalışmak aklına bile gelmemiş. Ama ayrı eve çıkmak hemen aklına gelmiş. (Nil Avunduk! Bir sorum daha var? kitabımda anlatılmaktadır.)

Kendi çalışmalarımı yaptığım günlerde aileme olan bağımlılıklarımı çalışıyordum. İçimden beni uyaran o gerçek sesi bir kere daha duydum. “Bugün neler yaptın?” diye sordu. O gün çok işlerim vardı, dışarıdaydım. Bu soru üzerine, gittiğim yerler ve oralarda görüştüğüm işlerimi yapan insanlar gözümün önünden geçmeye başladı. Çok iş yapmıştım. Yaparken de birçok insanla karşılaşmıştım, onlar benim işlerimi yapmışlardı. Bu kişiler faturalarımı yatırırken gişede olan bir hanım olabildiği gibi, markette bulamadığım bir malzemeyi depodan çıkaran bir kişi de oldu. O gün kuaföre de gitmiştim. Her işimi başka bir kişi yapıyordu. Gün içinde taksiye binmiştim, yani bir de şoförüm vardı.

Akşam eve geldiğimde ailemdeki herkes kendi odasında bir şeyler yapıyordu. Yani o gün dışarıdaki insanlar benim için bunları yaparken ailemdekiler benim için bir şey yapmamışlardı. Zihnim beni, “Ailem benim için her şeyi yapar, ben de onlar için her şeyi yaparım,” diye inandırmıştı.

O ana kadar ben de böyle zannediyordum. Sonra fark ettim ki aslında ailede olan herkesin kendisinin tam bir dünyası var ve benim de tam bir dünyam var. O kendi tam dünyalarımızın içinde neler yapıyorsak ve nelere ihtiyacımız varsa onları herkesin dünyasında onun için yapacak birçok kişi var.

Aile içinde zaman zaman birbirimizin ihtiyaçlarını karşılamak istersek yapıyoruz. Ama bu kendi dünyamızla evden çıkıp yaşantımızı yaşarken aile fertlerini her zaman gittiğimiz yere götüremiyoruz. O sırada dünyamıza dahil olan kişilerle yaşıyoruz.

Her an dünyamız kendi doğallığında değişiyor. Başka bir an başka insanlar dahil olmaya başlıyor. Evimizin dışında hastalandığımızda ya da kaza geçirdiğimizde etrafımızda başka bir dünya kuruluyor ve orada olan kişiler bize gereken her şeyi yapıyor. O sırada yanımızda ailemizden kimse olmuyor.

Böylece hepimiz sabahtan akşama kadar kendi dünyamızın içinde işlerimizi hallettireceğimiz kişilere rastlıyoruz. Yaşam bu.

Biz bunun sanalını zihnimizde oluşturarak aile içindeki kişilere isteklerimizi yaptırmaya çalışıyoruz. Çünkü isteklerimizi onların yapacağına inandırıldık.

Aileyi bunun için kurmak istiyorsak bu güzel bir istek değil, netice alamayız. “Aile var,” demek bu olmamalı. Bu ihtiyaçlarımızı işi olduğu için yapacak kişiler var, o zaman onlara da “Ailemiz,” demeliyiz. Onları dışımızda tutup, “Biz beş kişi bir aileyiz, siz bizden değilsiniz,” dememeliyiz. Eğer illa aile kelimesi kullanmak istiyorsanız daha geniş bakın ve içine çok insan koyun. Hatta seyahatte kaybolan valizinizi getiren kişiyi de dahil edin. Bu yaptığı hizmet ile size kuzeninizden daha büyük bir iş yapmış demektir.

Bu sefer de sadece aile adı altındaki kişilere bağlandığım ve “Onlar yapar,” diye inandığım için kendimi yalnız hissetmeye başlıyorum. Halbuki belli kişilerden beklentilerim olmazsa bu kadar kalabalıkta nasıl yalnız olabilirim ki? Her şey için herkes var.

Bize sık sık yalnızlık duygusu veren kendimizin tespit ettiği belli kişilerin isteklerimizi yapmaması. Halbuki başka başka insanlarla birçok şey yapabilirim. Her şeyi bir kişiyle yapmam gerekmiyor. Bu gerçek zenginlik. (Nil Avunduk! Oyun’u Anlattı… kitabımda anlatılmaktadır.)

Negatif oluşum insanları birbirlerine bağlayarak, yani insanda “insan” bağımlılığı oluşturarak, isteklerini birbirlerinden istemeyi öğreterek insanları kendilerine inanmaktan çıkardı. İnsanların kendilerine inanmayı bıraktırıldığı, başkalarına inanmaya başlatıldığı, insanlara oynatılan bu oyunun sonunda geldiğimiz yerdeyiz. Bu oluşumda herkes, başkasından beklediği,
“O benim için yapar,” dediği şeyler gerçekleşmedikçe bu inançlarını bırakacağına, çeşitli uyuşturma yöntemleri ile isteklerinin olmayışına tahammül edebilir hale geldi.

Bir insan bu zihinsel kaosun içinden ya inandıklarının inandığı gibi olmadığına, kendi yapamadıklarından yola çıkarak bunların olmasının mümkün olmadığına uyanarak çıkacak ya da kendini uyuşturarak yapamadıklarına tahammül etmeye uğraşacak.

Tahammül edemedikçe daha büyük hastalıklar çıkacak. Zaten çıkıyor. Halbuki burada tek keşfedeceği şey, yapmaya uğraştığı, inandığı bir şeyin yapılabilir olduğuna olan inancını bırakmak.

Şunu iyice anlamıştım. Başka insanlar bir kişinin bağımlı olduğu maddeye neden bağımlı olduğunu bulamaz ya da ona bulduramaz. Çünkü bağımlılığı olan kişinin inandıklarına zaten herkes inanıyor. O kişi neye neden inandığını kendi bularak inandığı şeylerin zaten olamayacak şeyler olduğuna uyanmalı. Yani, “Yapmadım, yapamadım,” dememeli. “Bu yapılamaz bir şey,” diye fark ederek yapmaya uğraştığı şeyleri bırakmalı.

Kimse ona, “Bu inandığın doğru değil,” diyemez. “Yapmalıydın,” ya da “Yapamadın,” diyerek o kişiyi daha fazla suçlu hissettirirler.

Yani aslında bütün bağımlılık araçları, “Yapmalıyım,” diye inandığımız ve yapamadığımız şeylere karşı tahammül aracımızdır.

Asıl inançlarımız bitmeden bağımlı olduğumuz araçlar bitmez. Başka türlü, yapamadıklarımıza nasıl tahammül ederiz ki?

O güne kadar bağımlılıkları içki, sigara gibi şeyler zannediyordum. Bunların hiçbirini kullanmadığım için de kendimde bulduğum bağımlılıklar beni çok şaşırtmıştı. Başımın üzerinde gezen balonun içinden yazılar,
“beraber olmak,”
“birlikte olmak” ve birbirimize
“yardım etmek” üzerine akıyordu ki, herkes birbirine bir şekilde bağlansın, birbiri ile birleşsin.

Birleşmenin, bir araya gelmenin şekli önemli değil. Bu çeşitli şekillerde olabilirdi, yeter ki o insanlar kendi başlarına bir şeyler yapamaz diye bilsinler ve böyle inansınlar. O zaman insan doğal, muhteşem insan halinden çıkabilir. Ve tabii ki karşı enerjinin eline ancak bu hale gelirse düşer.

Bu yüzden negatif oluşum kendi beslenmesi için daima insanları birbirine bağlar. Bir bağ biter, diğerini bağlar. Hani çivi çiviyi söker derler ya, işte asıl yapılmak istenen, insanların devamlı birbirine bağlanmalarıdır. Bağlansınlar da nereye olduğu önemli değil, yeter ki insan kendi mükemmelliğini fark etmesin, daima başkasına hayran olsun ya da başkasının kendine faydalı olduğuna inansın.

İnsan kendinin mükemmelliğini fark ederse kendisini etkileyen negatif oluşum yok olur.

Zihnimizdeki bilgiler, yani başımızın üzerindeki balonun içindeki bilgiler,
“Sen tek başına bir şey yapamazsın,” diye başlıyor.
Buna inanması için de gerçekten bir insanın tek başına yapamayacağı şeyleri, “yapmalısın listesine” yerleştiriyor.